Het zat er aan te komen, mijn giga huilbui van gisteravond, wat voelde ik me rot en wat was het fantastisch om hem aan de andere kant te hebben via yahoo. Hier in huis zou nog beter zijn geweest maar ook al was het via de computer hij was er voor me.
Ik hou van mijn familie, begrijp me niet verkeerd. Maar een volle week met hun samen op vakantie, ik trek het niet meer. Ik word het onzekere kind dat ik eigenlijk altijd gebleven ben, degene die altijd gepest werd en niet sterk genoeg was om daar tegen op te treden. De afgelopen week was teveel voor mijn net opgebouwde zelfvertrouwen. Dagenlang heb ik me lopen te verbijten. Zaterdagavondlaat kwam ik thuis en vond de rust heerlijk maar ik wist dat er nog tranen zouden komen, de vraag was alleen wanneer. En toen ze kwamen waren ze niet meer te stoppen. Gelukkig heeft hij me de spreekwoordelijke trap onder mijn kont kunnen geven en heb ik alles weer op een rijtje kunnen zetten. Heb ik al gezegd dat ik van hem hou?
Fijn dat hij er voor je was al was het op afstand.
BeantwoordenVerwijderenHerkenbaar stukje schrijf je hier. Voor de meesten van mijn familie blijf ik altijd degene die psych. in de knoop lag en heel onzeker was. Al ben ik veeeel minder onzeker en gaat het ook psych. heel goed, het blijft je helaas toch achtervolgen.
Laat je niet op je kop zitten Petra, voor jezelf opkomen is belangrijk maar dat weet je vast en zeker.
Groet,Marga