Op 11 september vertrok mijn lief naar Zweden en de eerste week was ik druk met van alles, alles om maar niet echt stil te hoeven zitten en te realiseren wat het met me deed. Hij vertrok op dinsdag en de zondagavond daarna heb ik alleen maar huilend doorgebracht. Wat voelde ik me alleen! Er is een verschil in tussen alleen zijn en je alleen voelen. Ik kan makkelijk alleen zijn, heb dat de jaren voor hem zo lang gedaan en ik genoot er zelfs van. Maar zonder hem voel ik me alleen en dat doet pijn. We houden elkaar de hele dag door via yahoo en chat op de hoogte van wat we doen. Onze hond is met hem mee en ik krijg alle capriolen te horen die hij uithaalt, maar het weegt niet op tegen echt samen te zijn.
Ik moest even wat gas terugnemen en dit op me in laten werken, even niets anders doen dan beseffen dat dit een moeilijke periode kan zijn maar dat ik er ook veel van kan leren. Het gaat nu makkelijker nu ik me dat besef, ook al doet het pijn, het is een tijd om mezelf te ontplooien, aandacht aan mezelf te besteden, open te staan voor de stille dingen in het leven. Mijn geloof weer te hervinden en te beseffen dat alles goed zal komen, maak niet uit op welke manier. Vorige week heb ik weer mijn haaknaald opgepakt, nog even niet om door te gaan met de CAL, dat gaat weer komen. Ik ben begonnen met de herfstcol van Blij dat ik Brei (zie een van mijn eerdere posts). En vandaag heb ik deze afgemaakt. Ik ga er deze week mijn moeder blij mee maken nadat ik alle eindjes netjes heb weggewerkt en ga weer verder met een sprei die ik volgende week dinsdag af moet hebben.
Vandaag en morgen ben ik vrij, langzaamaan wordt mijn huis steeds meer opgeruimd en langzaamaan zie ik wat ik wel en niet wil houden. Het huis raakt steeds opgeruimder en leger. Heel fijn. En vanaf vandaag beginnen met mijn kasboek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten