Een tientje in mijn portmonnee, hoe lang blijft het er in?

Ik kreeg zaterdag een tientje van mijn vader en sinds die tijd wacht het rustig af, maar ik heb nog geen haast om het uit te geven. Wie weet zaterdag in de stad wanneer ik er weer eens naar toe mag met mijn lief, hij komt vrijdagmiddag aan en blijft dan een dag of tien!!! Oh, het is dan al weer twee maanden geleden dat ik hem voor het laatst gezien heb en ik kijk er zo naar uit.

Al weer bijna een maand geleden

Aan het begin van de maand was ik in Malmö om mijn lief en hond te zien en mijn schoonouders te ontmoeten. Het was een heerlijk weekend dat veel te snel voorbij ging. Zojuist zat ik wat foto's door te kijken en kwam onderstaande tegen van Harry die eerste avond. Hij zit naar me te kijken met een blik van 'Ik weet dat jij het bent maar hoe kun je nu ineens hier zijn?'

Een jaar in twee helften

Eindelijk accepteer ik waar ik al een paar jaar tegenaan loop, ik moet mijn jaar in twee helften verdelen. Een gedeelte waar ik net genoeg energie heb om te werken en achter mijn computer te hangen, en een tweede gedeelte vanaf half april tot eind september/begin oktober waar ik genoeg energie heb om te werken, te computeren, op te ruimen, schoon te maken en actief te zijn. Mijn actieve periode is sinds gisteren weer begonnen en ik geniet er helemaal van. Gisteren de hal helemaal schoongemaakt, de woonkamer voor de helft, toilet helemaal. Vandaag staat de douche nog op de lijst en het weekend de keuken en de slaapkamer. Ik kan er zo van genieten en ga dat dan ook doen de komende maanden.
Vanaf eind augustus is mijn lief weer terug en zoals het ernaar uit ziet zal hij noodgedwongen met deze economie waarschijnlijk grotendeels huisman worden en dat komt goed uit in de maanden dat ik niet veel kan doen. Gelukkig wil hij dat ook graag doen. Hij is langzaamaan al zijn zaken in Zweden aan het afsluiten, zijn tijdelijke huis/trailer heeft hij verkocht aan een van zijn vrienden die deze vanaf eind augustus mag hebben. Zijn rijbewijs is ook weer geregeld voor de komende jaren en hij is bij zijn ouders alles voor het internet goed aan het regelen zodat we dagelijks met hen contact kunnen houden. Het gaat er weer beter uitzien

Raar thuiskomen

Heel raar thuiskomen als je weet dat er in de flat tegenover jou een forensisch onderzoek gaande is. Dat er een vrouw is vermoord die ik de afgelopen 11 jaar zeker gezien moet hebben maar me nu echt niet kan bedenken wie het is. Is het raar om er aan te denken dat je de politie agenten een kop koffie of thee wilt gaan brengen want die moeten nu hier toch de hele nacht doorwerken?

Leven van een Britse Pond per dag

Ik ga het van de week helemaal doorlezen maar in het Verenigd Koninkrijk is er weer eens een discussie over leven met weinig aangezien een of andere publieke hotemetoot heeft gezegd dat hij makkelijk van 57 pond per week kan leven. Nu staat er in een krant een artikel over een vrouw die een jaar of zeven van 1 pond per dag leefde. Er zijn al meer dan 700 reacties op gekomen en wat ik ervan zie is dat begrijpend lezen voor veel mensen zeer zwaar is. Ze deed het na een weddenschap en nergens zegt ze dat iedereen zo moet leven, na het weekend alle opmerkingen, als ze dan al niet in de duizenden lopen doorlezen
http://www.dailymail.co.uk/news/article-2304042/Iain-Duncan-Smith-right-You-CAN-live-just-53-week-says-cash-strapped-teacher-Kath-Kelly-survived-year-1-day.html#comments

Geen kast

De kast waar ik zo van droomde in oktober gaat niet door. Heel erg jammer maar er zijn wel andere dingen waar ik me druk over kan maken. Ben nog steeds aan het bijkomen van de pijn van afgelopen week. Stom dat je zoiets niet zo snel kunt vergeten.
Het goede nieuws is dat ik mijn lief over twee weken weer zie en mijn hondenkind ook!! Ik kan bijna niet wachten. Zijn het geen schatten?

Afgelopen week en wat ik ervan geleerd heb

Dat pijn, echte pijn, zo'n gruwelijke pijn dat je knock out wil gaan zodat je niets meer voel, dat die pijn uiteindelijk over gaat.
Dat mijn ouders de grootste schatten ter wereld zijn, ze hebben me zo goed voor me gezorgd
Dat het niet leuk is dat mijn broer geen baan heeft maar dat het dit keer uitstekend uitkwam
Dat er hele lieve dermatologen en verpleegsters zijn die alles willen doen om naar een oplossing te zoeken.
Dat ik op momenten van grote pijn in mezelf praat om mijn eigen coach te zijn
Dat er mensen zijn zonder emphatie 'Oh dus je moest in de wachtkamer staan omdat je niet kon zitten, maar dat betekent dat je kunt staan en weer kunt werken'
Dat ik maar heel weinig goede vrienden heb
Dat mijn lief zich heel machteloos heeft gevoeld terwijl hij daar in Zweden zit en niets voor me kon doen.
Dat hoewel ik niet kan voorkomen dat ik dit nog eens doormaak dat ik er verder wel voor kan zorgen dat ik zo gezond mogelijk wordt, kan het niet hebben dat ik nog andere dingen erbij krijg want ik ben bang dat het anders mijn baan gaat kosten

Wat ik de afgelopen week heb meegemaakt wil ik niet nog eens meemaken. Ik had een ontsteking in een zeer gevoelige plek, van voor naar achteren en ze konden er niets aan doen. Afgelopen donderdag niet omdat het net begonnen was, afgelopen zaterdag niet bij de huisartsenpost omdat hij nog niet 'rijp' was. En maandag niet omdat het te diep lag voor de dermatoloog om er iets aan te doen. Gelukkig ging het maandagmiddag kapot, de opluchting die je dan voelt, het wegvloeien van de pijn is zo onbeschrijfelijk fantastisch, volgens mij kan daar geen geluksmoment tegen op. Ik kan nu weer, met tussenpozen zitten, alleen mijn stuitje doet nog pijn, ik kan weer redelijk lopen. Er zal dit jaar een operatie volgen, eerst moet het ontstoken gebied tot rust komen.
Ik heb me aan één ding vastgehouden en dat is dat ik over 2.5 week mijn lief weer zie. Een paar dagen maar maar oh help, wat zal dat fantastisch zijn. Oh ja, en ook ons hondenkind. Ik kan niet wachten.